กุ = ...สร้างขึ้น- --------หลาบ=... เข็ด
 

เหี่ยว=...ไม่มีค่าเลย -----เฉา=... บอบช้ำ

 

ให้ความหมายโดย อบูนะบีล

 

             ฉันอาจจะถูกเปรียบ..เหมือนดอกไม้ อาจจะเป็นดอกกุหลาบก็ได้ นี่อาจจะเป็นคำปรารภหนึ่งที่เหล่าบรรดาศรัทธาชนหญิงเราหลายๆคน ที่อาจจะเคยได้ยิน อาจจะเคยรับรู้จากคนรอบข้าง หรือจากศรัทธาชนอื่นๆที่เขานั้นได้เปรียบไว้อยู่ก่อนแล้ว อันเนื่องจากการที่ศาสนานั้น ออกมาปกป้อง ออกมายอมรับ ออกมาให้เกียรติ และให้ความคุ้มครองถึงคุณค่าที่มีอยู่ในตัวเธอด้วยกับความสวยงามที่มีอยู่ก่อนแล้ว.....
 

             โอ้ศรัทธาชนหญิงเอ๋ย เราลองมาหันดูตัวเองซิ๊ ว่าวันนี้ ฉันถูกผู้ชายเปรียบเปรยด้วยดอกสีอะไรหรือ ดอกชนิดไหนกัน และในรูปแบบใดหรือ......

 

หรือฉันถูกเปรียบเปรยด้วยดอกไม้ที่อยู่ในแจกัน ในที่ๆถูกห่อหุ้มเป็นอย่างดี.....

หรือฉันถูกเปรียบเปรยด้วยดอกไม้ที่ใครจะยื่น ใครจะส่ง ใครจะเปลี่ยนมือก็เป็นได้ ทำได้ง่ายเพียงนั้นหรือ.....

หรือฉันจะถูกเปรียบเปรยเพียงแค่ดอกไม้หนึ่งที่อยู่ริมทาง ที่ใครต่อใคร เค้าเดินผ่าน เค้าเด็ดดม เค้าเชยชม แล้วทิ้งไปก็ทำได้อย่างนั้นหรือ..

หรือฉันจะถูกเปรียบเปรยเพียงแค่ดอกไม้ ดอกหนึ่งที่ถูกตั้งโชว์ ตั้งขาย ที่ใครต่อใคร เค้าจะซื้อ เค้าจะขาย และต่อรองซึ่งราคากันได้ อย่างเปิดเผย โดยไม่มีแม้กระทั่ง ลิขสิทธิที่ควรแก่การให้ความคุ้มครองและเก็บไว้ในที่ที่ควรอยู่เลย
 

             ดั่งที่กล่าวมาแล้วนั้น เมื่อเราได้คำตอบ เมื่อเราพบเจอซึ่งสิ่งที่ตัวเองนั้นเป็นอยู่ ถึงคำเปรียบจากชายที่มีให้ด้วยกับการกระทำสิ่งเหล่านั้นไป อันเนื่องจากความไม่รู้ ความหน้ามืดตามัวเพียงชั่วขณะหนึ่งแล้วนั้น มันจะเป็นการควรอีกหรือ ที่เราจะนิ่ง เราจะเฉย และจะยังไม่คิดที่จะถีบตัวเองให้มันมีค่า มีเกียรติ มีค่ามากกว่าสิ่งที่เป็นอยู่ ซึ่งบรรดาชายนั้นเขาได้เปรียบไว้...

 

โอ้ศรัทธาชนหญิงเอ๋ย เราไม่อยากเปรียบได้ ดั่งเพชรอันล้ำค่าหรือ.. ที่ใครๆเค้าไม่อวดเพชรชิ้นนี้ให้กับใคร! เราจะยังเป็นดอกที่ไร้เกียรติ ไร้ซึ่งคุณค่า ด้วยกับการที่เรานั้นยังจะโชว์รูปตัวเองลงบนไฮไฟล์ หรือยังจะยอมให้ผู้ชายหน้าไหนก็ไม่รู้ เค้าแทะโลม เค้าเชยชม เค้าเด็ดดม ด้วยกับการคุยโทรศัพท์กับเค้า การสนทนากับเค้าโดยไม่มีเหตุจำเป็น หรือการที่เราให้เค้าควงแขนไปไหนต่อไหน หรือแม้กระทั่งการเปิดเผยซึ่งเอาเราะห์ เปิดเผยซึ่งสัดส่วนแล้วเดินส่ายไป ส่ายมาไปยังสาธารณะอีกหรือ

 

ดังนั้น

             เธอ..และเธอ..และเธอทั้งหลายครับ ลองมองภาพของสังคมหนุ่มสาวมุสลิมของเราดูซิ นั่นเขาถูกเปรียบเหมือนอะไรหล่ะ จะเป็นดอกไม้ได้ไหม จะเป็นเพชรได้ไหม หรือเขาเหล่านั้นจะเป็นแค่ของเล่นชิ้นหนึ่ง ที่ใครเค้าเด็ดดม ใครเค้าเชยชม เมื่อไหร่ก็ได้ ตอนไหนก็ได้ ตามที่ต้องการ ตามที่เวลาและสถานที่มันเอื้ออำนวยให้

 

เมื่อไหร่ที่เค้าต้องการ ก็เพียงใช้คำพูดหนึ่งหว่านล้อมไม่กี่คำ บวกกับสิ่งที่มาคอยยั่วยุทุกชั่วขณะ ไม่นานเธอก็หมดความละอายที่จะตอบปฏิเสธ ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเขาก็ถูกสร้างขึ้น ด้วยกับการที่เรียกความสัมพันธ์นั้นว่า มากกว่าเพื่อนแต่ไม่ใช่ แฟน มากกว่าเพื่อนแต่ไม่ใช่ เพื่อนร่วมงาน และมากกว่าเพื่อนร่วมงานแต่ไม่ใช่ เพื่อนร่วมทุกข์ จนวันหนึ่งเขารู้สึกเบื่อดอกไม้ดอกนี้ เขาก็พร้อมที่จะสลัดทิ้ง อย่างง่ายดายเหมือนที่เขาได้มาอย่างง่ายเช่นเดียวกัน

 

             ถึงตอนนั้น แม้เธอจะถูกเปรียบเหมือนกุหลาบแดงที่ดูสดๆ กุหลาบขาวที่ดูสดใสก็ตามแต่ แต่เธอ ก็เป็นได้แค่เพียงดอกกุหลาบที่เหี่ยวเฉา ไม่มีค่าเลยครับ...ไม่มีเกียรติเลยครับ และท้ายที่สุดแล้ว เธอก็ต้องบอบช้ำ เธอก็ต้องไร้ค่า เธอก็ต้องเสียใจ และเธอก็ต้องหลาบจำ เพราะชายที่ เธอหลงคารม ชายที่เธอเคยเดินควงไปไหนต่อไหนแล้ว ชายที่เคยแทะโลมเธอในทุกค่ำคืนของวันไหนๆ เขาก็ไปเลือกหญิงที่เป็นเพชรซิ เขาจะเลือกเธอหรอ! ให้เป็นแม่ที่มีแบบอย่างที่ดีของลูกๆ เป็นภรรยาที่ดีและเชื่อฟังของเขา หากเธอที่ผ่านมานั้นมักจะอวดโฉม อวดค่าให้ใครก็ไม่รู้เค้าได้ดู เค้าสัมผัสมาก่อนแล้ว เขาไม่เลือกหรอก เพราะ เธอเปรียบได้แค่กับ..กุหลาบที่เหี่ยวเฉาเท่านั้นเอง

 

ถามตัวเองสักนิด... โอ้ศรัทธาชนหญิงเอ๋ย

 

......วันนี้!ฉันคบกับใคร ฉันเลือกคนไหน...แล้วความเป็นอยู่ของฉันเป็นอย่างไรกัน

 

ฉันก็เป็นแค่ ของไม่ดีที่ถูกตั้งโชว์ หรือ ของดีที่ถูกเก็บไว้ครับ ลองพิจารณากันดูซิ ลองหันมาดูตัวเองกันสักนิดนึง