ครั้งหนึ่งท่าน ฟัตฮุลมูซิลี ได้เดินทางมาประกอบพิธีฮัจย์ยังพระนครมักกะห์ ท่านได้พบเด็กเล็กคนหนึ่งกำลังเดินต้วมเตี้ยมอยู่คนเดียว กลางทะเลทรายอันกว้างใหญ่ไพศาล ท่านจึงรีบสาวเท้าเข้าไปใกล้แล้วถามว่า

        “นี่หนูกำลังจะดินทางไปไหน”

เด็กน้อย : ไปยัง บัยตุลลอฮ

ฟัตฮุลมูซิลี : เธอยังเล็กมากนัก ศาสนายังไม่บังคับ

เด็กน้อย : ฉันเคยเห็นเด็กเล็กๆ กว่าฉันตายมาหลายคนแล้ว ฉันจึงเกรงว่าฉันจะตายเสียก่อนที่จะได้อิบาดะห์ต่ออัลลอฮในด้านนี้

ฟัตฮุลมูซิลี : เธอยังอ่อนแอมาก เดินได้ช้า บางทีอาจจะหลงทางก็ได้

เด็กน้อย : การเดินเป็นหน้าที่ของเรา การให้ถึงจุดหมายเป็นเรื่องของอัลลอฮ ท่านไม่ได้ฟังดอกหรือที่อัลลอฮ ได้บอกไว้ ความว่า “และพวกที่เสียสละในทางของเรานั้น แน่นอนเราจะนำเขาสู้ทางของเรา”

ฟัตฮุลมูซิลี : เราไม่เห็นเธอหาเสบียงอาหารอะไรมาสักนิดหนึ่ง

เด็กน้อย : อาหารของฉันอยู่ในหัวใจของฉัน กล่าวคือ ฉันมั่นใจอย่างที่สุดว่า ไม่ว่าฉันจะอยู่ที่ไหนอัลลอฮคงจะเลี้ยงฉันเสมอ

ฟัตฮุลมูซิลี : เราปารถนาที่จะให้ขนมปังกับน้ำเป็นเสบียงติดมือไปบ้าง

เด็กน้อย : ท่านชื่ออะไร

ฟัตฮุลมูซิลี : ฟัตฮุลมูซิลี

เด็กน้อย : ท่านฟัตฮุลมูซิลี ท่านจะเห็นยังไงหากท่านได้เชิญเพื่อน ไปที่บ้านของท่าน ท่านจะไม่รู้สึกอับอายขายหน้าบ้างหรือถ้าท่านจะปล่อยให้เพื่อนของท่านหอบอาหารไปกินที่บ้านของท่าน

ฟัตฮุลซิลี : เออ จริงซินะ

เด็กน้อย : ความจริง พระผู้เป็นเจ้าของเราได้เรียกร้องให้เราไปยังบ้านของพระองค์เมื่อเราหิวพระองค์ก็ย่อมจะเป็นผู้เลี้ยงดูเรา เมื่อเราป่วยไข้พระองค์ก็ย่อมเป็นผู้ให้เราหายจากโรคภัยไข้เจ็บ

                ท่านฟัตฮุลมูซิลีรู้สึกแปลกใจในความเฉลียวฉลาด และพอใจในคำพูดอันคมคายกับจิตใจอันมั่นคงของเด็กคนนั้นมาก

-----------------------------------------

          สิ่งที่แน่นอนที่สุดเหนือความแน่นอนทั้งหลายก็คือ ทุกคนต้องพบกับความตาย แต่จะตายเมื่อไหร่ ตายที่ไหน นั้นเป็นเรื่องสุดวิสัยที่จะรู้ได้

เมื่อเรารู้ตัวแน่นอนแล้วว่าเราจะต้องตาย เราก็ควรที่จะได้เตรียมตัวไว้ต้อนรับความตาย สิ่งนั้นคือการประกอบคุณงามความดี ละเว้นการประกอบกรรมชั่วในขณะที่ยังมีชีวิตอยู่

     อนึ่ง คนที่ยึดพระผู้เป็นเจ้าเป็นที่พึ่งอย่างแน่นอนมั่นคง ทำทุกอย่างเพื่อพระองค์ ย่อมอยู่ใน ความคุ้มครองของพระองค์ตลอดไป

๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔๔