มักน้อยได้มาก

              เศรษฐีใจบุญชาวอาหรับคนหนึ่ง เรามีกิจวัตร์อันน่าสรรเสริญอยู่อย่างหนึ่ง คือทุกๆวันเวลาเช้าเขาจะให้คนใช้นำขนมปัง 50 ก้อน ใส่ถาดมาตั้งไว้หน้าบ้าน แล้วก็จะมีคนยากจนพากันมาหยิบขนมปังนั้นไปคนละก้อน

       ในการมารับแจกขนมปังนี้  ต่างคนก็ต่างแย่งกันเข้าไปเลือกเฟ้นเอาขนมปังดีๆ และก้อนใหญ่ๆ  ในคนจำนวนนั้นมีเด็กคนหนึ่งไม่ได้เข้าเลือกขนมปังเช่นคนอื่นๆ  เขายืนดูอยู่ห่างๆรอจนคนอื่นเขาหยิบกันไปหมดแล้ว  เหลือขนมปังก้อนเล็กที่สุดเขาจึงไปหยิบเอามา

          ท่านเศรษฐีใจบุญคอยสังเกตดูอยู่หลายวันแล้ว ก็รู้สึกเวทนาสงสารและพอใจในความมักน้อยของเด็กคนนั้น จึงสั่งแม่ครัวคนที่ทำขนมปังว่า ต่อไปนี้ให้เอาเหรียญทองเหรียญหนึ่ง  ใส่ไว้ในขนมปังก้อนเล็กที่สุดทุกวัน

          ตั้งแต่นั้นมา  เมื่อได้ขนมปังแล้วเด็กนั้นก็นำไปให้มารดาตามที่เคยทำมาทุกวัน  แต่พอมารดาฉีกขนมปังออกก็พบเหรียญทองอัน 1 ฝ่ายมารดาเห็นดังนั้นก็ไม่กล้าที่จะเอาเงินนั้นไปใช้จ่ายโดยเข้าใจว่าคงจะติดมาโดยบังเอิญ  นางจึงเก็บไว้อย่างดี เหตุการณ์ปรากฏอยู่เช่นนั้นทุกๆวันจนกระทั่งครบ 30 วัน มารดาจึงรวบรวมเหรียญทองที่ติดมากับขนมปัง 30 อัน ใส่ถุงแล้วให้บุตรชายนำไปคืนให้แก่ท่านเศรษฐีใจบุญผู้นั้นพร้อมทั้งเล่าเหตุการณ์ให้ฟัง เศรษฐีจึงพูดว่า

        “ เราได้เฝ้าดูเจ้าอยู่ทุกวัน  เห็นเจ้าเป็นคนดีรู้จักเสงี่ยมเจียมตัว ไม่มักมากเช่นคนอื่นๆ เรารู้สึกเอ็นดูเวทนาสงสารเจ้ามาก  จึงได้สั่งคนทำขนมปังให้เอาเหรียญทองใส่ในขนมปังก้อนเล็กที่สุด วันละเหรียญทุกวัน เจ้าจงเอาถุงเงินนี้กลับไปให้แก่มารดาของเจ้า เพื่อเป็นค่าใช่จ่ายในครอบครัวของเจ้าเถิด”

       เมื่อบุตรกับมาพร้อมด้วยถุงเงิน  และได้เล่าความปรารถนาของท่านเศรษฐีใจบุญให้มารดาฟัง นางรู้สึกตื้นตันใจด้วยความโสมมนัสเป็นอย่างยิ่ง

-----------------------------------------------------

         ความทุกข์ทรมานอันเกิดแต่ความยากจน มีพิษสงร้ายแรงนัก มักทำให้จิตใจฟุ้งซ่าน มารยาทเสื่อมทราม บ่มนิสัยใจคอให้เป็นคนรู้มาก เห็นแก่ตัว เสียงร้องไห้ ได้ดีใจ  ปล่อยให้ตกอยู่ภายใต้อำนาจความใคร่ใฝ่ต่ำ ยอมประกอบทุกอย่างแม้แต่กรรมชั่วเพื่อให้ได้มาซึ่งทรัพย์เงินทอง  คนยากจนประเภทนี้เป็นคนที่ขาดความไว้วางใจความเชื่อถือจากบุคคลทั่วๆไป อันเป็นเครื่องบั่นทอนความรักใคร่ความเมตตาจากผู้อื่น  จึงมักถุก ปล่อยปะละเลย  ไม่มีใครให้ความอุปการะช่วยเหลือ

   ส่วนคนยากจนที่มีความอดทน พยายามระงับจิตใจไม่ให้ฟุ้งซ่าน  เป็นห่วงเกียรติยศชื่อเสียง สามารถเอาชนะความใคร่ใฝ่ต่ำได้  ย่อมเป็นผู้มักน้อยไม่เห็นแก่ตัวมีความละอายต่อการประกอบกรรมชั่ว ย่อมเป็นผู้มีโชคดี ได้รับความช่วยเหลืออุปถัมภ์คำชูจากผู้อื่น

๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕

ท่านนบี ศ็อลลัลลอฮฺอะลัยฮิวะสัลลัม ได้กล่าวว่า :

ความว่า : "ฉันได้มองไปยังสวนสวรรค์ ปรากฏว่าฉันได้เห็นส่วนมากจากชาวสวรรค์คือคนจน"

[หะดีษบันทึกอัล-บุคอรีย์, ลำดับที่ 3241]