บทบรรณาธิการ มี.ค.53 กว่าที่ ใต้ร่มเงาอิสลาม จะมาถึงมือพี่น้องสมาชิกได้ในแต่ละฉบับ ต้องดิ้นรนและอดทนกับความยากลำบากเพื่อให้ผลงานออกมาดีมีมาตรฐาน และที่สำคัญก็ต้องให้ทันกับเวลา จึงเป็นชีวิตที่ไม่ค่อยจะสงบเรียบร้อยสักเท่าไหร่ ต้องฝ่าลมฝ่าฝนโต้คลื่นอยู่ตลอดเวลา พอที่จะหายใจคล่องคอได้บ้างก็ต้องเจอะเจอกับการเตรียมงานฉบับใหม่ของเดือนถัดไปอีก เป็นอยู่อย่างนี้ในแต่ละเดือน เรียกว่า จน เครียด แต่ไม่กินเหล้า ไม่เมา แต่มึน ดูแล้วชีวิตมีรสชาติ เข้มข้น พลาดท่าเมื่อไหร่สมาชิกบางท่านก็บ่น(บางคนก็ด่า)ก็ไม่ว่ากัน อยากทำก็ต้องทน

        เกิดมาเป็นคนอดทนได้ก็ถือว่าไม่ธรรมดา แต่ต้องอดทนบนความดี ไม่ใช่อดทนแบบคนเรื่อยๆเปื่อยๆ แบบนั้นไอ้ที่เปื่อยก็ขาดยุ่ย ชีวิตต้องดิ้นรนต่อสู้ไม่ใช่นิ่งเฉยแบบเช้าชามเย็นชาม(ตามด้วยกลางคืนอีกชาม) เป็นซากศพทั้งกลางวันกลางคืน ไม่เคยเป็นลาทั้งกลางคืนกลางวัน อยู่อย่างไรก็อยู่อย่างนั้น ไม่เคยดิ้นรนขวนขวายแสวงหา ลองสร้างผลงานที่เป็นความท้าทายดูซิ อมานะฮฺจะเกิด ความพยายามจะมี การมอบหมายจะเต็มล้น แล้วความเชื่อมั่น ความศรัทธาจะเพิ่มพูน ความเมตตาก็จะหลั่งลงมายังบ่าวผู้หมั่นเพียร

        แค่เพียงทำหนังสือแล้วออกช้า ยังชวนให้คิดอะไรดีๆได้มากมาย พี่น้องลองทำอะไรสักอย่างซิ บางทีจะมีสิ่งดีๆมอบให้ตัวเองและสังคม ในหนทางของอัล-อิสลามได้ย่างหลากหลาย ไม่เชื่อก็ลองดู

        ช่วงโรงเรียนปิดเทอม มี 2 ภาระกิจใหญ่ที่คนทั่วไปให้ความสำคัญ ก็คือส่งลูกเข้าค่าย และหาที่เรียนใหม่ให้ลูก อาจจะมีพิเศษสำหรับใครบางคนที่ต้องขวนขวายหาที่ให้ลูกเรียนพิเศษ เหมือนจะเป็นภาระที่พ่อแม่จะหยุดไม่ได้ ด้วยความรักความห่วงใยที่มีให้ต่อลูก

        ภาระแรก ค่ายอบรม จะมีความรักความห่วงใยให้เด็กๆเหมือนที่พ่อแม่มีให้ และนำมาฝากฝังไว้ให้ช่วยดูแลอบรมสั่งสอนหรือไม่..? เป็นไปโดยเจตนารมณ์และเป้าหมาย สมดั่งที่พ่อแม่ไว้วางใจหรือเปล่า

        ความสกปรกโสมมในสังคมวันนี้ ไม่เพียงพอแล้วที่จะให้เด็ก และเยาวชนมาวิ่งเล่น หรือถือว่ามาทำกิจกรรมก็ยังดีกว่าไม่มีอะไรทำ ไม่เพียงพอแล้วที่แค่เพียงให้เด็กอ่านกุรอาน นมาซ ท่องดุอาอฺ ไม่เพียงพอแล้วที่จะให้เยาวชนมาเป็นพี่เลี้ยงโดยไม่เพาะบ่ม ไม่เพียงพอแล้วที่จะทำค่ายโดยไร้เป้าหมายที่จะให้เด็กและเยาวชนเติบโตด้วยจิตวิญญาณอันเข้มแข็งและอุดมการณ์อันมั่นคง เด็กที่เสียคนในตอนโตเป็นจำนวนเท่าไหร่ เพราะฉะนั้นจึงไม่ใช่เรื่องไร้สาระที่จะปลูกฝังเด็กตั้งแต่ตอนที่ยังเล็กๆอยู่ เป็นเรื่องที่ต้องทำ เป็นความจำเป็นที่ต้องทำ เพื่อให้เด็กหลุดพ้นจากความสกปรกของสังคมด้วยอิสลาม มันจึงเป็นเรื่องที่หมดเวลาแล้ว หมดเงินมามากแล้วที่จะทำค่ายตามฤดูกาล ตามประเพณี โดยยึดแต่เพียงว่า...ทำดีกว่าไม่ได้ทำ...มันจะเป็นค่ายอบรมที่ไม่ได้อบรมอย่างน่าเสียดาย

        ภาระที่สอง ผู้ปกครองกำลังหาที่เรียนให้กับลูก จะเรียนอะไรที่ไหน อะไรคือองค์ประกอบสำคัญที่จะจูงลูกเข้าไปใช้ชีวิตอยู่ในช่วงของวัยเรียน
กี่ปีที่ลูกเรียนโดยไม่ได้นมาซ (จบออกมาแล้วก็ทำงานโดยไม่ได้นมาซ)
กี่ปีที่ลูกเรียนโดยไม่ได้คลุมหิญาบ – ไม่ได้นุ่งกางเกงขายาว
กี่ปีที่ลูกมีกุรอาน หรือไม่มี
กี่ปีที่ลูกมีชั่วโมงอิสลามศึกษา หรือไม่มี
กี่ปีที่ลูกสลาม หรือสวัสดี
กี่ปีที่ลูกต้องเข้าร่วมพิธีกรรมต่างศาสนา หรือไม่ต้อง
กี่ปีที่ลูกอยู่ในบรรยากาศอิสลาม หรือไม่ใช่

        เป็นเรื่องที่ต้องคิด ต้องตัดสินใจ เมื่อก่อนไม่มีโรงเรียน มหาวิทยาลัยแบบอิสลามศึกษา แต่เดี๋ยวนี้มี มีมากพอให้พ่อแม่ได้เลือก แต่พ่อแม่ไม่เลือกด้วยเหตุผลที่ว่า...วิชาอ่อน สู้โรงเรียนคริสต์ โรงเรียนวัด(ดังๆ)ไม่ได้ เอาวิชาแลกกับชีวิตความเป็นอยู่เป็นประจำทุกวันๆ อะไรแบบไหน...คือสิ่งที่ต้องตัดสินใจ.?

        มีโรงเรียนอิสลามศึกษาให้เลือก แต่พ่อแม่ไม่เลือก ผิดที่ใคร..? ผิดที่ตัวเลือก หรือ ผิดที่ผู้ไม่เลือก เป็นเรื่องที่ทุกฝ่ายต้องพิจารณา แต่อยากจะขอว่า เมื่อมีอิสลามศึกษาแล้ว ชื่อก็บอกแล้วว่าศึกษาอิสลาม พอที่จะเป็นที่หวัง ที่พึ่งพิงกับสังคมได้ เด็กและครูผู้บริหารโรงเรียนเช่นนี้ต้องเรียนรู้คู่คุณธรรม ต้องมีศีลธรรมจรรยา กริยามารยาทต้องดีกว่านักเรียนช่างกลตีกัน ต้องดีกว่าโรงเรียนที่ไม่มีอิสลาม เพราะเป็นโรงเรียนศาสนา เพราะมีอัล-กุรอาน อัลหะดีษ และมีการดำรงไว้ซึ่งการนมาซ นัยสำคัญของการนมาซคือการยับยั้งความลามกและความชั่ว เราจะชั่วทั้งที่นมาซไม่ได้ ก็ไม่ต้องแปลกใจว่าแล้วทำไมสังคมเขาเป็น เป็นคนปนชั่วปนนมาซ นั่นแหละคือความเลวร้ายที่เกิดจากคนนมาซ สารพัดเรื่องเหมือนกับคนที่ไม่นมาซเขาทำกัน ก็เพราะอย่างนี้เราจึงต้องหาที่เรียนให้ลูกไงเล่า จะได้ไม่เป็นอย่างที่เขาเป็น

        จึงเป็นภาระสำคัญทั้งค่าย ทั้งโรงเรียน มหาวิทยาลัย ต้องสร้างคนบนความศรัทธามากกว่าใบปริญญาที่สังคมบริโภคนิยมถามหา จบค่าย จบอนุบาลจบปริญญาจึงไม่จำเป็นต้องรับใบสวมครุยถ่ายรูปไว้โชว์ มันไม่ได้ช่วยอะไรให้แก่ตัวเองและสังคมเลย รังแต่จะเพิ่มเติมในส่วนที่ควรจะตัดทิ้งเสียด้วยซ้ำ
จะอยู่ในสังคมด้วยอิสลาม
หรือจะตามสังคมจนลืมอิสลาม
เป็นเรื่องที่ทุกคนต้องหาคำตอบ
ก็ตอบตัวเองนั่นแหละ ไม่ต้องไปตอบใครที่ไหน.!!!

        ร่มเงาฉบับมีนา ช่วงเวลาสอบเสร็จ ปิดเทอม หาที่เรียนใหม่ ทุกอย่างเป็นไปด้วยความเหน็จเหนื่อยของตัวเด็กและพ่อแม่ผู้ปกครอง**ช่วงเวลาที่พิสูจน์ให้เห็นว่าคนเรียนเหนื่อยกว่าคนเล่น ส่วนคนเรียนๆเล่นๆ ทำกิจกรรม ทำงานศาสนา ทำอามัลอิบาดะฮฺ ไม่ได้นั่งจมอยู่กับกองตำหรับตำรา คร่ำเคร่งจนเครียด ไม่ต้องหาที่เรียนพิเศษ ไม่ต้องใส่แว่นหนาจนหนักหน้า ปรากฎว่าอยู่ได้**อยู่ได้เพราะชีวิตแขวนไว้กับอัลลอฮฺ ไม่ได้แขวนไว้กับกองตำราตะวันตก พอผิดหวังก็พัง พังเพราะไม่มอบหมาย และพังเพราะไม่พึ่งพิงต่ออัลลอฮฺ**สะกิดเตือนไว้กับคนที่เรียนๆๆๆแล้วลืมอิสลาม**ตรงนี้น่าจะเป็นคำตอบแก่สังคมได้ว่าไม่ต้องจบตำราโต๊ะครูก็ทำงานศาสนาได้(แบบไม่ล้ำเส้น)ไม่ต้องไปดูอื่นไกล เอาแค่ใน ใต้ร่มเงาอิสลามนี้ คนเขียนที่เป็นที่ชื่นชอบของสมาชิกหลายคนก็ไม่ได้จบหลักสูตรโต๊ะครู แต่ตอนเรียนเขามีอิสลาม เขาจึงรู้ เขาจึงเข้าใจ เขาจึงทำงานได้**จะเรียนก็เรียนไม่มีใครว่า แต่ต้องรู้ศาสนา จึงจะน่ายกย่อง**มีนา เป็นช่วงเวลาเดียวกันกับสถาบัน องค์กรเตรียมตัว เตรียมงานจัดค่ายอบรมเยาวชนภาคฤดูร้อน ถึงเวลาต้องทำหน้าที่ ด้วยความห่วงใยลูกหลานจะกระจัดกระจายไปคนละทิศคนละทาง ก็เลยเอามารวมกันไว้ในค่ายดีกว่า**ดีกว่า หรือไม่ดีกว่า ก็อยู่ตรงที่ว่าค่ายอบรม หรือค่ายไม่อบรม ผลมันอยู่ตรงนี้**เพราะฉะนั้นจะทำค่ายทั้งที เวลาหมดไป เงินหมดไป อย่าให้กลายเป็นค่ายตามประเพณี ถึงเวลาก็จัดกันที ไม่มีเป้าหมาย แค่ท่องๆอ่านๆ หมดเทศกาลก็เลิกกัน ส่วนจิตวิญญานไปปลูกฝังกันเอาเอง ถ้าเป็นเช่นนี้ก็วัสสลาม**ตัวอย่างจากโรงเรียนแบบอิสลาม ให้เด็กนั่งสมาธิก่อนเข้าห้องเรียน เคยได้ยินว่ามีอยู่ในโรงเรียนวัด แต่นี่มีอยู่ในโรงเรียนอิสลาม ถามว่าจะเอาอะไร..?**พ่อแม่หนีจากโรงเรียนวัด มาเข้าโรงเรียนแบบนี้ แล้วมันไม่แตกต่าง จะให้ผู้ปกครองหันหน้าไปทางไหน เป็นที่พึ่งพิงแก่สังคมไม่ได้เลยหรือ..? ไว้วางใจส่งลูกให้เข้าเรียน อยู่บ้านไม่เคยให้ลูกดูหนังฟังเพลง แต่ตอนขึ้นรถโรงเรียนมีหมดทั้งหนังทั้งเพลง เป็นแบบว่าถ้าเพลงมีซอ ก็ไม่รู้ว่าจะสีซอให้ใครฟัง ผิดหวังกับสังคมจริงๆ**ในขณะที่ต่างศาสนิกมีมาอีกแล้วกับหนังสือการ์ตูนล้อเลียนนบี มีมาอยู่เป็นระยะๆ รุกล้ำทำลายศาสนา วัฒนธรรม ทำให้เราต้องลุกขึ้นมาต่อสู้และต่อต้าน แค่เพียงศัตรูด้านเดียวก็เหนื่อยแล้ว แต่นี่ยังต้องเหนื่อยกับพวกเดียวกันเองอีกหรือ**ช่วยกันหน่อยเถิด โรงเรียน-ครู-มัสญิด-อิมาม-ผู้นำชุมชน แหล่งของการสร้างคนไม่ใช่แหล่งการค้ากอบโกยหากำไร ทำอะไรเอาแต่ตามใจตลาด ต้องยึดมั่นสอนสั่งอิสลามตามหลักศรัทธา หลักปฏิบัติอันมั่นคง ถูกต้องดีงาม นำเอาไปใช้ได้ในชีวิตประจำวันทุกที่ ทุกทางอย่างไม่ต้องอายใคร**เราจะได้ไม่ต้องเห็นลูกศิษย์ลูกหาพากันไปแต่งงานในโรงแรมหรู ยืนกินยืนดื่ม รวมถึงยืนทำพิธีเหมือนที่บาทหลวงเขาทำกัน**ราวกับว่าไม่ใช่สถานที่ที่จะเอาอิสลามมาใช้ เหมือนกับว่าอิสลามเข้าไม่ถึงข้างใน แล้วเมื่อไหร่อิสลามจะเข้าถึงใจ จะได้เข้าใจอิสลามกันเสียที**อันที่จริงแล้วอิสลามมีอยู่ทุกที่ ไม่ว่าที่ไหน ทั้งโรงเรียนทั้งโรงแรมก็ต้องมี โดยเฉพาะในหัวใจ เด็กจะได้ไม่หนีโรงเรียนเข้าโรงแรม ผู้ใหญ่จะได้ไม่แอบนัดลูกน้องไปเจอกันในโรงแรม**บ้านเมืองยามนี้คนรวยกับคนรากหญ้าเขาขัดแย้งกัน ว่ากันว่าคนรวยทำอะไรก็ไม่น่าเกลียด ก็ไม่รู้ใครว่า แต่ที่รู้ๆก็คือว่าคนรวยมีเงินเยอะกว่า แต่กลับกลายเป็นว่าเอาเงินป้อนลูกจนหลงดุนยา ส่วนคนจนไม่มีเงินซื้อสิ่งที่ทำให้ลูกหันหลังให้อิสลาม ลูกคนรวยจึงเสียคน แต่ลูกคนจนกลับเป็นเด็กดี เป็นยังงี้ได้ยังไง**เงินทำให้ลูกเสียหาย ความรวยที่ไร้ทิศทาง ซื้อทุกอย่างที่หันหลังให้อาคีเราะฮฺ โชคดีกลับเป็นของคนจนที่เพียงพอและพอใจในสิ่งที่ได้มา ชีวิตมีค่าด้วยอามัลอิบาดะฮฺ**น่าที่จะเห็นและเป็นไปลูกของคนจนคนรวยเป็นเด็กดีอยู่ในค่ายร่วมกันในปีนี้ ปีที่เราจะอยู่ให้ทันโลก-ทันอิสลาม ความดีจะได้เกิดกันถ้วนทั่วทุกตัวคน**

1.วันนี้รู้สึกดีที่ได้บอกเรื่องราวอิสลามให้เพื่อนได้รู้/ฮุสนา
2.อัลหัมดุลิลลาฮฺแล้ว มีลูกไม่เกเร/โยธิน
3.เพราะทำประกันชีวิตไว้หรือเปล่า อัลลอฮฺจึงทดสอบให้เข้าออกโรงพยาบาลอยู่บ่อยๆ/ยูซุฟ
4.รู้สึกตกใจพอรู้ว่าอาจารย์จะทำหนังสือ เพราะมันเป็นงานที่ยากและเหนื่อย กลัวจะไปไม่รอด/อัชอารีย์
5.พอมาสัมผัสกับงานของอาจารย์อย่างใกล้ชิด จึงรู้ว่าเหนื่อยจริงๆ/สริญญา
6.หนังสืออุดมการณ์จำเป็นต้องมีเพื่อถ่วงดุลสังคม/สลามัด
7.ชอบข้อเขียน เป็นแรงบันดาลใจทำให้อยากเขียนบ้าง/มุสลิมะฮฺ
8.เป็นคนชอบอ่าน อันไหนดีก็จะส่งต่อหรือไม่ก็ซื้อไปแจก/คนชอบหนังสือ
9.ผมซื้อหนังสือไว้ให้ลูกตั้งแต่ยังเล็ก แล้วก็จะเขียนไว้ให้ลูกว่า “หนูจ๋าพ่อซื้อไว้ให้ลูกนะจ้ะ”/พ่อลูกอ่อน
10.สังคมต้องยอมรับความแตกต่าง เปิดใจให้กว้างและเป็นผู้ใหญ่ให้พอ(ต่อกรณีที่ไม่ถือว่าเป็นความผิด)/คนในร่มเงา