หนูพบเจอกับตนเอง เมื่อหลังจากที่ได้จับจ่ายปากกาเสร็จสับแล้ว หนูรีบเดินออกมาและกำลังจะสตาร์ทรถมอเตอร์ไซค์คู่ใจ ทันใดนั้นเอง ชายวัยกลางคนรุ่นราวคราวเดียวกับพ่อได้เอ่ยถามว่า “น้อง ทำไมต้องปิดหน้า” หนูยิ้มตอบกลับไปทั้งๆที่รู้ว่าเขาไม่เห็นรอยยิ้มของเราหรอก เขายังพูดอีกว่า “เอางี้ซิ วันหลังก็ขออธิษฐานว่าขอให้ชาติหน้าเกิดมาไม่มีหน้า มีแต่ตาก็พอ จะได้ไม่ต้องปิดหน้า”หนูเงียบด้วยยิ้มน้อยๆซึ่งเขามองไม่เห็น
หนูรู้สึกเจ็บปวดกึ่งงวยงง ฉันไม่เข้าใจว่าเขาต้องการอะไรจากสิ่งที่เขาพูดออกมา และนั่นคือคำถาม หรือคำด่า
หนูตอบในใจว่า บททดสอบนี้ยังเล็กน้อย (มันยังจิ๊บๆ) อดทนไว้นะ

พี่น้องคนหนึ่งบอกหนูว่า อย่าเสียใจไปเลย ในเมื่อฮิญาบของเธอเพื่ออัลลอฮฺ มิใช่เพื่อสิ่งที่ถูกสร้างมาเฉกเช่นเดียวกับเธอ