บทบรรณาธิการ :มองโลกด้วยอิสลามความเป็นไป ในแวดวงการศึกษา เห็นแล้วก็เศร้าใจที่ทำได้เพียงแค่มุ่งเน้นความรู้ความสามารถ โดยขาดการตอกย้ำบ่มเพาะให้เด็กเป็นคนดีมีศีลธรรม
        เมื่อยามที่เด็กจบการศึกษา เข้ามาบริหารชาติบ้านเมือง จึงมองไม่เห็นถึงความคิดสร้างสรรค์ทำประโยชน์สุขให้แก่ชาติและ ประชาชน มีแต่มุ่งหวังยังประโยชน์ส่วนตน เล่นการเมืองตามระบอบประชาธิปไตยอาศัยเสียงข้างมากเป็นมาตรฐานวัด ความถูกต้อง เป็นมติที่ต้องยอมรับ โดยไม่พิจารณาในพฤติกรรมความชั่วดี นี่คือข้ออ่อนด้อยของประชาธิปไตยที่ไปไม่ถึงอิสลาม ในทุกตำแหน่งฐานะของมุสลิมไม่อาจโอนอ่อนผ่อนตามเพื่อความเป็นอยู่ ที่ดีส่วนตน โดยละทิ้งสิ่งที่เป็นมาตรฐานของอิสลาม นี่คือจุดยืนที่มุสลิมต้องยืนหยัด เพื่อนำพาสังคมไปสู่ความถูกต้องดีงาม
        เช่นกรณีนี้จึงเป็นเรื่องที่ ทุกคนทุกครอบครัว ต้องเหลียวดูตัวเอง อยู่อย่างไร..? อยู่อย่างประชาธิปไตย.. หรือ..อยู่อย่างอิสลาม มุ่งเน้นในความเก่ง..หรือ..ความดี อยู่อย่างจริงจังในศาสนา..หรือ..อยู่แค่เพียงดุนยา
        มองสังคมนอกบ้านก็ไร้ทิศทาง เที่ยงตรง หันกลับมามองในบ้านอันโอ่อ่าสวยงาม ความเป็นอิสลามมีหรือไม่..? ต่าง..หรือ..เหมือนจากสังคมของคนไร้ศรัทธาทั่วไป
        เพิงพักสุดท้ายที่ปลาย ทาง จะสงบร่มเย็นเป็นดั่ง ใต้ร่มเงาอิสลามหรือไม่..!?
        เป็นความเสี่ยงต่ออันตรา ยของใครบางคน ขอให้ความเสี่ยงนั้นอย่าเกืดขึ้นกับเราก็แล้วกัน

        นับแต่วันที่การแข่งขันฟุตบ อลโลกเริ่มขึ้น จนกระทั่งถึงวันที่การแข่งขันจบลง มีปรากฎการณ์เกิดขึ้นอย่างมากมาย รวมทั้งสิ่งแปลกประหลาดที่ไม่เคยพบเคยเห็น ก็ได้พบได้เห็น การแสดงความดีใจแบบสุดๆ การเสียใจอย่างสุดเศร้า เงินรายได้มหาศาล เงินพนันก็มหาศาล บัตรเสี่ยงทายกองเป็นภูเขา ด้วยใจที่ผูกพัน และด้วยกับผลประโยชน์อันมากมายของแต่ละฝ่าย มันจึงก่อให้เกิดตราบาปที่ประทับอยู่กับคนจำนวนไม่น้อย

        หัวโขมย นักพนันเกิดขึ้นในช่วงนี้อย่างแพร่หลาย เป็นหนี้เป็นสิน หมดเนื้อหมดตัว เสียผู้เสียคน หมดคุณค่าหมดอนาคต ติดคุก ตกงาน หรือบางคนถึงตายด้วยหลายสาเหตุที่เกี่ยวพันกับการแข่งขัน

        คนเฝ้าติดตามถึงสนาม ถึงห้องนอน สุขภาพทรุดโทรม เสียสัมพันธภาพอันดีในครอบครัว บิลค่าน้ำค่าไฟจ่ายเกินกว่าเดือนธรรมดา เหล่านี้คือการนำพาตัวเองตกไปตามกระแสที่ไหลลงสู่ที่ต่ำทั้งสิ้น

        มุสลิม – ผู้ยอมจำนนต่ออัลลอฮฺ ในชีวิตไม่เคยตื่นขึ้นมานมาซตะหัจญุดเลยสัก ครั้ง ทั้งๆที่นบีผู้ไม่มีผิดยืนนมาซจนเท้าบวม ท่านนอนในตอนกลางคืนเพียงน้อยนิด เช่นเดียวกับชีวิตมุสลิมบางคนแทบไม่ได้นอนเช่นกัน เฝ้าอยู่หน้าจออย่างใจจดใจจ่อ นั่งรอชมและลุ้นผลการแข่งขันจับจ้องอย่างไม่คลาดสายตาจึงเป็นเหตุผล ที่ไม่อาจจะละทิ้งไปนมาซได้ ที่จริงตื่นขึ้นมาก็ไม่ได้มีเนี๊ยตที่จะนมาซอยู่แล้ว เรียกว่าเวลาเพื่ออัลลอฮฺไม่มีขอเต็มที่กับเวลาของชัยฏอน ตอนถูกใจก็ส่งเสียงเชียร์จนลืมนิสัยอิสลาม ตอนผิดใจก็เศร้าสร้อยจนทิ้งอิสลาม ชีวิตของความเป็นอิสลามไม่รู้อยู่ตอนไหน

        ดูจบจนเกือบรุ่งสาง จบแล้วเป็นเวลาที่ต้องนอน ทำอะไรอื่นไม่ได้อีกแล้วแม้กระทั่งนมาซศุบหฺ ไม่มีนมาซทั้งยามดึกและยามรุ่ง วิถีชีวิตเช่นนี้เป็นแบบใคร มุสลิมหรือไม่..? เป็นชีวิตที่แตกต่างจากผู้ไร้ศรัทธาตรงไหน

        ผู้ปฏิเสธ...ไม่มีอัลลอฮฺ ไม่นึกถึงอัลลอฮฺ
        เรา...มีอัลลอฮฺ แต่นึกถึงอัลลอฮฺไหม

        ทำทุกอย่างได้เพื่อสนอง ความต้องการของตัวเอง ไม่มีเวลาเพื่ออัลลอฮฺแม้แต่เพียงนิด ใคร..?ที่ให้ชีวิตเจ้ามา จงกล่าวเถิด(มุหัมมัด)พระองค์คือผู้ทรง บังเกิดสูเจ้า และทรงทำให้สูเจ้ามีหู มีตา และมีหัวใจ ส่วนน้อยเท่านั้นที่สูเจ้าขอบคุณ(67:23) มีบ้างไหมที่จะขอบคุณต่ออัลลอฮฺด้วยสำนึกด้วยความยำเกรง หูตาใช้ไปในทางไหน หัวใจผูกพันอยู่กับอะไร – สองดวงตาที่ไฟนรกจะไม่แตะต้องเลย ก็คือดวงตาที่ร้องไห้เพราะความยำเกรงต่ออัลลอฮฺ และดวงตาที่คอยปฏิบัติในหนทางของอัลลอฮฺ(ติรมีซีย์) แต่นี่ไม่ใช่...ไม่ใช่ความเป็นบ่าวที่รำลึก

        เมื่อเวลาที่โลกทั้งโลก ตกอยู่ในกระแส มันควรจะเป็นเวลาที่ชัดเจนที่สุดสำหรับอิสลาม เป็นวันที่อิสลามต้องฉายแสงแห่งความเป็นอิสลาม ไม่ตามกระแส ไม่ตามใคร จุดยืนของมุสลิมต้องเด่นชัด ให้โลกทั้งโลกได้ยอมรับ

        ฟุตบอลโลกผ่านมาแล้วก็ผ่านไป ทิ้งตราบาปไว้ให้กับคนอย่างมากมาย ทีมที่เราเชียร์อาจแพ้อาจชนะ แต่ตัวเรามีแต่แพ้กับแพ้ แพ้ตั้งแต่กรรมการยังไม่เป่าหมดเวลาเสียด้วยซ้ำ

        แม้คนทั่วโลกจะตกไปตามกระแส แต่ก็ไม่ใช่คนทั้งโลก เพราะยังมีมุสลิมส่วนมากที่ยืนหยัดประกาศ ว่า...ฉันคือมุสลิม
        ไม่เล่นการพนัน
        ไม่มีเวลาหันหลังให้กับอิส ลาม
        ชีวิตของฉัน...เพียงเพื่ออัลลอฮฺองค์ เดียวเท่านั้น
        คำประกาศนี้...มันเป็นคำ ประกาศของเราด้วยหรือไม่???