พี่น้องที่รักทั้งหลาย...

       ฉันใคร่ตักเตือนท่านถึงสิ่ง 2 ประการเกี่ยวกับสภาพของอะห์ลุสสะลัฟในเรื่องนี้ ดังนี้คือ

-                   จงอ่านอัล-กุรอ่านให้มาก

-                   พร้อมร้องไห้ขณะอ่านหรือฟังเสียงอัล-กุรอ่านด้วยความยำเกรงและมุ่งหวังต่ออัลลอฮอย่างแท้จริง

        จงอ่านอัล-กุรอ่านให้มาก

       รอมฎอนเป็นเดือนแห่งอัล-กุรอ่าน บ่าวที่เป็นมุสลิมควรให้เวลาอ่านอัล-กุรอ่านให้มากๆดั่งเช่นบรรพชนมุสลิมยุคต้น(ชาวสะลัฟ)ให้ความสำคัญต่อคัมภีร์ของอัลลอฮ และแม้แต่มะลักญิบรีล ก็ยังใช้เวลาของรอมฎอนลงมาทบทวนอัล-กุรอ่าน ให้แก่ท่านร่อซูล(ศ็อลฯ)

-                   ปรากฏว่าท่านอุษมาน อิบนุอัฟฟาน(ร.ด)เคยอ่านอัล-กุรอ่านจบในทุกๆวัน

-                   และชาวสะลัฟบางท่านเคยอ่านอายะห์อัล-กุรอ่านในขณะละหมาดตะรอเวี๊ยะห์ทั้งเล่ม ภายใน 3 คืน

-                   และบางท่านก็อ่านจบภายใน 7 คืน

-                   หรือบางท่านก็ภายใน 10 คืน

         พวกเขาจะอ่านอัล-กุรอ่านทั้งในละหมาดและนอกละหมาด ดั่งปรากฏว่าท่านอิหม่ามอัช-ชาฟีอีย์ อ่านอัล-กุรอ่านจบภายในเดือนรอมฏอนมากถึง 60 ครั้งคือจะอ่านมันนอกการละหมาดด้วย

          ท่านอัล-อัสวัดอ่านอัลกุรอ่านให้จบภายในทุกๆคืน ในรอมฎอน

         ท่านเกาะตาดะฮจะอ่านอัล-กุรอ่านจบในทุกๆ 7 วันเป็นประจำและในรอมฎอนจะอ่านจบภายในทุก 3 วัน และโดยเฉพาะช่วง 10 วันสุดท้ายของรอมฎอนท่านจะอ่านจบภายในทุกๆคืน

        ปรากฏว่าท่านซุฟยาน อัษ-เษารีย์ เมื่อเข้าสู่เดือนรอมฎอนท่านก็จะเอาเฉพาะเพียงอัล-กุรอ่าน เช่นกัน

        ท่านอิบนุเราะญับ กล่าวว่า “แท้จริงมีหลักฐานห้ามอ่านอัล-กุรอ่านจบภายในเวลาน้อยกว่า 3 วันเป็นประจำ”แต่ความหมายของหลักฐานนี้คือในเดือนอื่นๆ ยกเว้นช่วงเวลาอันประเสริฐ เช่น เดือนรอมฎอนโดยเฉพาะค่ำคืนที่เราต่างแสวงหา “ลัยละตุ้ล-ก็อดร” หรือสถานที่อันจำเริญดเช่น มักกะฮ หากบุคคลใดได้อยู่ในช่วงโอกาส หรือ สถานที่เช่นดังกล่าว ก็พึงฉกฉวยโอกาสให้มากที่สุด นี้คือคำกล่าวของท่านอะห์หมัด อิสหากและบรรดาอุลามะห์ท่านอื่นๆ

        พยามร้องไห้ขณะอ่านอัล-กุรอ่าน

        การอ่านอัล-กุรอ่าน เช่นทำนองเสียงเพลง หรือกาพย์กลอนโดยปราศจากการพิจารณาใคร่ครวญ ย่อมมิใช่แนวทางของบรรดาชาวอัส-สะลัฟ เพราะพวกเขาจะพยายามแสวงหาความดื่มด่ำในคำตรัสของอัลลอฮ ด้วยหัวใจที่สั่นสะเทือน

        ท่านอัล-บุคคอรีย์ รายงานมาจาก ท่านอับดุลลอฮ บินมัสอูด(ร.ด)ว่า ท่านเราะซูล(ศ็อลฯ) กล่าวว่า :

عن عبد الله بن مسعو د رضي الله عنه قَالَ : قَالَ رَسُوْلُ الله   : إِقْرَأْ عَلَيَّ ، فَقًلْتُ : أَفْرَأُ عَلَيْكَ أُنْزِلُ ، فقَالَ : إِنِّي أُحِبُّ أَنْ أَسْمَعَهُ مِنْ غَيْرِي – قَالَ فَقَالَ النِّسَاءِ حَتَّى إِذَا بَلَغْتُ [[ فَكَيْفَ إِذَا جِئْنَا مِن كُلِّ أمَّةٍ بِشَهِيدٍ وَجِئْنَا بِكَ عَلَى هَـؤُلاء شَهِيدًا ]] قَالَ: حَسْبُكَ ، فَالْتفتُّ عَيْنَاهُ

تَدْرِفَانِ .  

        “จงอ่านให้ฉันฟัง” ฉันกล่าวว่า “ฉันจะอ่านให้เก่ท่าน ในขณะที่อัล-กุรอ่านถูกประทานลงมาให้แก่ตัวท่านเองกระนั้นหรือ?”

         ท่านเราะซูล(ศ็อลฯ) ตอบว่า “แท้จริงฉันรักที่จะได้ยินอัล-กุรอ่าน จากบุคคลอื่นมากกว่า”

         ท่านอับดุลลอฮเล่าว่า ดังนั้นฉันจึงอ่านซูเราะฮ อัน-นิสาอ์ให้ท่านฟัง จนกระทั่งถึงอายะห์ที่ว่า

فَكَيْفَ إِذَا جِئْنَا مِن كُلِّ أمَّةٍ بِشَهِيدٍ وَجِئْنَا بِكَ عَلَى هَـؤُلاء شَهِيدًا

       “แล้วอย่างไรเล่า เมื่อเรานำพยานคนหนึ่งจากแต่ละประชาชาติมา และเราได้นำ(มุฮัมหมัด) มาเป็นพยานต่อชนเหล่านั้น”

       ท่านรีบกล่าวออกมาว่า “พอแล้ว...” เมื่อฉัน (อับดุลลอฮ) หันไปดูก็เห็นดวงตาทั้ง 2 ของท่านแดงก่ำ(เพราะร้องไห้) ซูเราะฮ อัน-นัจญ์มุ/อายะฮที่ 59-60

        ท่านอัล-บัยฮะกีย์ได้รายงานมาจาก ท่านอบูฮุร็อยเราะฮ(ร.ด) ทำไมอายะห์นี้ถูกประทานลงมาคือ

أَفَمِنْ هَذَا الْحَدِيثِ تَعْجَبُونَ * وَتَضْحَكُونَ وَلَا تَبْكُونَ

        “พวกเจ้ายังคงแปลกใจต่อคำกล่าวนี้อีกหรือ”

        “และพวกเจ้ายังคงหัวเราะ และยังคงไม่ร้องไห้” ซูเราะฮ อัน-นัจญ์มุ/อายะฮที่ 59-60

        จนกระทั่งบรรดาชาวอะฮลุซ-ซุฟฟะฮ ร้องไห้จนกระทั่งน้ำตาไหลชวกแก้มของพวกเจา เมื่อข่าวไปถึง ท่านร่อซูล(ศ็อลฯ) ท่านก็กล่าวว่า:

(( لاَ يَلِجُ النَّارَ مَنْ بَكَى مِنْ خَشْيَةِ اللهِ ))

            “ผู้ที่ร้องไห้เนื่องจากความยำเกรงอัลลอฮ เขาจะไม่ถูกใส่ลงไปในไฟนรก”

           และท่านอิบนุอุมัร(ร.ด.) ก็เคยอ่านซูเราะฮ อัล-มุฏอฟฟิฟีนแล้วร้องไห้ จนกระทั่งเป็นลมร่างกายกองกับพื้น และหยุดนิ่งโดยไม่ยอมอ่านอายะห์ต่อจากนั้น

           รายงานจากท่านอุซาหิม บินซุฟัร กล่าวว่า ท่านซุฟยานอัษ-เษารีย์ ได้ละหมาดมัฆริบ อ่านอายะห์ถึงอายะห์ที่ว่า

إِيَّاكَ نَعْبُدُ وإِيَّاكَ نَسْتَعِينُ

           “เฉพาะพระองค์เท่านั้นที่ฉันเคารพภักดี และเฉพาะพระองค์เท่านั้นที่ฉันขอความช่วยเหลือ”  ซูเราะห์ อัล-ฟาติหะฮ์/อายะห์ที่ 5

           ทันใดนั้นท่านก็ร้องไห้ ทำให้ต้องหยุดช่วงไปนานจนกระทั่งต้องเริ่มอ่าน “อัลฮัมดุ” ใหม่

           รายงานจากท่านอิบรอฮีม บินอัล-อัชอัษกล่าวว่า ฉันได้ยินท่านฟุฎัยล์กล่าวในค่ำคืนหนึ่งขณะที่อ่านซูเราะฮมุฮัมหมัด ท่านได้ร้องไห้และกล่าวอายะฮต่อไปนี้ ซ้ำไปซ้ำมาหลายครั้ง คือ

وَلَنَبْلُوَنَّكُمْ حَتَّى نَعْلَمَ الْمُجَاهِدِينَ مِنكُمْ وَالصَّابِرِينَ وَنَبْلُوَ أَخْبَارَكُمْ

            “และแน่นอนเรา(อัลลอฮ)จะทดสอบพวกเจ้าจนกระทั่งเราได้รู้ถึงบรรดาผู้ต่อสู้ (มุญาฮิดีน)” และบรรดาผู้อดทนหนักแน่นในหมู่พวกเจ้า และเราทดสอบการงานของพวกเจ้า”

ซูเราะฮ มุฮัมหมัด /อายะฮที่ 31

            ท่านจึงกล่าวว่า  “และเราจะทดสอบการงานของพวกเรา”และกล่าวซ้ำอยู่หลายครั้งว่า

            “พระองค์ทดสอบการงานของพวกเรา”

แล้วท่านก็กล่าวว่า “หากพระองค์ทรงทดสอบการงานของเราและทรงแฉพฤติกรรมของเรา ม่านปิดกั้น(ความบัดสี) ของเราก็คงถูกทำลายแท้จริงหากพระองค์ทรงทดสอบเรื่องราวของเราพระองค์ก็คงพินาศ และลงโทษเรา” แล้วท่านปล่อยเสียงร้องไห้โฮ
จากหนังสือ อัส-สะละฟุศศอและห์